من از تو دورم و تو به من نزدیک

من از تو گریزان و تو مراقب من

من دل تو را می شکنم 

و تو وقتی خیلی زیاده می روم گاه گوشمالیم می دهی

من از تو گله می کنم

و تو با من مهربانی 

من چنان زندگی می کنم گویی که نیستی

و تو چنان هوایم را داری گویی که فقط مرا داری

آه خدایا

تو چه خدایی هستی و

من چه بنده ای؟؟!!!!

بی شک من بندگی نمی کنم

ولی تو چه خوب خدایی می کنی

جوی اب سر انجام تمام گفتنی هاست

و سنگ توالت سر انجام تمام خوردنی ها

برهنه شو

روحت را

حتی سنگ دلت

را 

برهنه کن

بگذار

در دریا

غرق شوی

این تنها راه نجات است

لب دریا ایستادن و نگاه کردن همین چیز هارا هم دارد.

برهنه شو و به اعماق دریا برو

این راز خوشبختی است

دو راهی

اساس تشکیل و شروع زندگی است

از لحظه ای که یک اسپرم بودیم

و هنوز نبودیم

و قبل از آن

از همان ادم و حوا

خوب یادم می آید

آنجا هم دو را هی بود

یا کمی قبل تر از حوا

کسی که سجده نکرد ...

و از همان دوراهی اول هم همین شکل بود

مثل نقاشی تو

و همین بود که امروز دشمنی قسم خورده داریم

مادر...

و

میشود پهلوی مادری را شکست؟ و فرزندی را بین در و دیوار کشت؟

میشود فرزندی را... نه... تمام فرزند های مادری را بی گناه سر برید؟

می شود؟

می شود اخرین دلخوشی مادری را

به ناحق 

از جور 6 میلیاد دیو

در زندان انداخت؟

چند سال؟ یک سال؟ ده سال؟ صد سال؟  هزار سال؟

نه... بیشتر... ما خیلی بی رحمیم

مادر ... مادر... ما تورا و فرزندت را فراموش کرده ایم... 

ما... همین من و ما دیوار های غیبت را آجر می چینیم و فریاد میزنیم... مهدی بیا...

می گفت"من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است"

می گویم:

سنگینی آن سکوت چه پر و بال ها که نشکسته و چه و قلم ها که خرد نکرده و چه راه ها که نیمه تمام نگذاشته است!

سکوت...

تنها وکیل مدافع حقیقت و راستی است و تنها پاداش خوب بودن 

و تنها دوستی که انسان ها ی انسان دارند همین سکوت بی مروت است! همین سکوتی که ... نمیدانم روح را خنج میزند... یا صیغل میدهد...!

مرثیه خود بودن است

زبان درازی نادان مرثیه است

و سکوت انسان هم مرثیه

اشک و لبخند و قهقهه و هق هق فرقی نمیکند... هرکدام مرثیه ای هستند که برای یک گوشه ی خلقت سروده شده اند