رگ نوشت های پودر سنگ - دل نوشتم

من از تو دورم

دل-زاد کولی — Sat, 7 Jan 2012 18:30:47 GMT

من از تو دورم و تو به من نزدیک

من از تو گریزان و تو مراقب من

من دل تو را می شکنم

و تو وقتی خیلی زیاده می روم گاه گوشمالیم می دهی

من از تو گله می کنم

و تو با من مهربانی

من چنان زندگی می کنم گویی که نیستی

و تو چنان هوایم را داری گویی که فقط مرا داری

آه خدایا

تو چه خدایی هستی و

من چه بنده ای؟؟!!!!

بی شک من بندگی نمی کنم

ولی تو چه خوب خدایی می کنی

مادر

دل-زاد کولی — Sat, 24 Dec 2011 02:26:49 GMT

مادر...

میشود پهلوی مادری را شکست؟ و فرزندی را بین در و دیوار کشت؟

میشود فرزندی را... نه... تمام فرزند های مادری را بی گناه سر برید؟

می شود؟

می شود اخرین دلخوشی مادری را

به ناحق

از جور 6 میلیاد دیو

در زندان انداخت؟

چند سال؟ یک سال؟ ده سال؟ صد سال؟ هزار سال؟

نه... بیشتر... ما خیلی بی رحمیم

مادر ... مادر... ما تورا و فرزندت را فراموش کرده ایم...

ما... همین من و ما دیوار های غیبت را آجر می چینیم و فریاد میزنیم... مهدی بیا...

سکوت

دل-زاد کولی — Sat, 24 Dec 2011 02:07:45 GMT

می گفت"من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است"

می گویم:

سنگینی آن سکوت چه پر و بال ها که نشکسته و چه و قلم ها که خرد نکرده و چه راه ها که نیمه تمام نگذاشته است!

سکوت...

تنها وکیل مدافع حقیقت و راستی است و تنها پاداش خوب بودن

و تنها دوستی که انسان ها ی انسان دارند همین سکوت بی مروت است! همین سکوتی که ... نمیدانم روح را خنج میزند... یا صیغل میدهد...!

مرثیه خود بودن است

زبان درازی نادان مرثیه است

و سکوت انسان هم مرثیه

اشک و لبخند و قهقهه و هق هق فرقی نمیکند... هرکدام مرثیه ای هستند که برای یک گوشه ی خلقت سروده شده اند

هنوز

دل-زاد کولی — Wed, 19 Oct 2011 01:14:57 GMT

هنوز هم هستی بابا . مطمئنم که هستی

اما هنوز هم دوستم داری؟ هنوز هم می تونم صدات کنم "بابا"

هنوز هم من را راه میدی؟

جز تو هیچ کسی را ندارم

اگر برانیم از درت هیچ جایی ندارم ، هیچ کسی را هم ندارم.

اینجا و امروز خیلی به تو نیاز دارم

می دانم که خیلی بی معرفتی است که وقت نیازم یاد تو می افتم.

اما این را هم میدانم که تو همیشه به یاد منی

وای بر من...

مرا ببخش.

FIRST LOVE

دل-زاد کولی — Tue, 18 Oct 2011 20:09:53 GMT

First day of love never comes back

A passionate hours never a wasted one

The violin, the poet's hand

Every thawing heart plays your theme with care

روز اول عشق هرگز باز نمیگردد
ساعت پرشور ، هرگز هدر نرفته

زمان

دل-زاد کولی — Tue, 18 Oct 2011 19:47:11 GMT

دیروز گزینشی بود که برای آگهی استخدام دادم: همه آمدند و رفتند. فرم ها را که نگاه کردم: 66-67-68....

دلم ریخت!!!! دیگر من از اینها جوانتر نیستم!!! چه زود گذشت!!!

صبر

دل-زاد کولی — Thu, 13 Jan 2011 15:38:00 GMT

انتظار که شعله میگیرید

زمان فلج میشود

دستم سوخت اما عقربه های این ساعت مچی تکان نمی خورند

واپسین تنهایی

دل-زاد کولی — Thu, 13 Jan 2011 12:22:55 GMT

واپسین تنهایی را جشن میگیرم

تو را از خود راندم و برای خوشبختیت دعا کردم و صدقه دادم و خون کردم

دعایم چه زود برآورده شد و تو رفتی به دنبال خوشبختی و دیگر حتی

یادی هم نیست...

پاسخی هم نیست....

و خود اینجا دگر باره باید به تنهایی بار سنگین تنهایی را به دوش بکشم و خفقان بغض را در گلویم خفه کنم

من رنج میبرم

و گوشه ی دنج چهره ای آرام و مهربان مخفی میشوم .

تنها تو بودی که صداقت قلب و نگاهت را باور کردم

اشک هایم را کجا جاری کنم؟ یاد روزهای آخر قبل از سفر که در آغوش هم گریستیم

یاد شبهایی که تا صبح کنار بالینت عاشقانه اشک ریختم و می دانستم که رفتنی هستی

تو را راندم

و خود وامندم

دل و خرابشده

دل-زاد کولی — Tue, 13 Apr 2010 23:08:25 GMT

هرچه می خواهم که دیگر نیایم و ننویسم

اما باز هم

دلم

برای این خرابشده

تنگ

می شود

SUN

دل-زاد کولی — Fri, 9 Apr 2010 19:21:15 GMT

Oh how I wish to go down with the sun

Sleeping

Weeping

With you....

خو ن بها

دل-زاد کولی — Mon, 29 Mar 2010 06:49:19 GMT

نمی دانم بهای این دلی را که می سوزانی

عمری را که زهر میکنی

خوابی را که از چشمانم ربوده ای

می دانی؟!

چیست این؟!

دل-زاد کولی — Sun, 28 Mar 2010 16:47:22 GMT

نمیدانم این حس غریب چیست؟ دلواپسیست شاید؟ نفرت است؟ یا دوست داشتن؟

هم دلم می خواهد ببندمت به فحش و ناسزا و مشت و لگد و چند سیلی آبدار که بر گونه هایت بر جای بوسه هایم می زنم. محکم.

هم دلم می خواهد در اغوشت کشم. سخت.

و ببوسم چشم هایت را...

و سر بر آغوشت زار زنم شاید وقتی گرمای نفس هایت را می بویم...

کس نمی داند چیست این دیوانگی؟ چیست این؟!

کجاست او که خطابم می کرد: میم من

عنوانش را خودت انتخواب کن

دل-زاد کولی — Sun, 28 Mar 2010 13:06:40 GMT

حالت خوبه؟
مال من که نیست... اصلا خوب نیست ... کاش تو بهتر باشی... کاش دستان من هم با رنگ ها اشنا بودند.. شاید مرحمی می بود.

کجایی؟ پیدایت نمیکنم... خانه ی تو تنها جایی است که آشناست... و صاحب خانه تنها کسی که می داند چه می گویم....

انگار با تمام شدن دوران دبیرستان به یک باره عمر هم به پایان رسید و از ان پس چون مردگانی از گور برخاسته فقط در گورستان میگردیم...

خیلی خوش بینانه است که به ان کرکس ها بگوییم مرغان مهاجر!

شاید این دل هایی که اینچنین بی تابی میکنند زنده به گورند!

شاید هنوز زنده ایم!

و در جنگ با مرگ تدریجی .. دلگیر از مردگان.. خسته از کرکس ها ... در ارزوی اسمان ...

و به خدا همین ارزویی که هنوز می تپد زنده نگاهمان داشته...

همین ارزویی که این روز ها دست نیافتنی می نماید!

برای گنجشکی... کلاغی... یا حتی فرشته ای! فرقی نمیکند... پرنده که باشی زخم که بر بال داشته باشی... نمی توانی بپری...

مگر تیماری... مگر دستی از سر یاری...

صدای حقیقت

دل-زاد کولی — Sat, 27 Mar 2010 19:39:21 GMT

گویی بازهم این صدای اذان است که بی تابم میکند و مرا می کشاند

پ.ن: چه خوب که نیستی

پ.ن: بی شک حقیقت اذان از نقاب تو دل نشین تر است